Hahahaha, ik ben nog steeds niet bijgekomen 
M. is zoooo blond soms, dat het gewoon niet voor te stellen is. Gisteravond hadden we het fantastische idee om met zijn 3en naar de McDonald’s te gaan. Mij krijg je altijd mee voor een BigMac, hoe laat het ook is. Ik ben zelfs geneigd om Simon Webbe te laten lopen als me een BigMac voorgehouden wordt… Oké, dat is nogal overdreven, maar je snapt het punt. In ieder geval, rond een uur of 10 kwam M. aanrijden om me op te halen. Nog even langs J. rijden, want die ging ook mee. Onderweg heb ik echt doodsangsten uitgestaan, onder andere omdat M., die net haar rijbewijs had, het niet kon nalaten om tijdens het rijden tegen andere bestuurders te schreeuwen, en daardoor niet op de weg lette, en ik in de wetenschap was dat ze eerder die avond al tegen een paaltje aan was gereden. Nice… Mijn gordel had ik dus al stevig omgedaan. Na even rijden, en bijna de afslag naar de Mac gemist te hebben, waren we eindelijk aangekomen. Als een modefreak bij een P.C. Hooftstraat-uitverkoop (alles moet op!) rende ik samen met J. al naar de ingang van de Mac. De auto werd nog even netjes afgesloten door M., die eens voor de verandering alle deuren had gesloten vantevoren. Heel verstandig.
M.: AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
J. en ik: WAT?!
M.: AAAAAAAAAAH , hahahahah! Ik heb de autosleutels in de auto laten liggen en de deuren zitten op slot!
Vervolgens kwamen J. en ik zo’n anderhalf uur lang niet meer bij van het lachen. De ouders van M. werden gebeld, of die please even de reservesleutels wilden zoeken (die overigens in het dashboardkastje lagen…). Je begrijpt wel dat dit dus niks opleverde. In de twee uur dat we dus in de McDonalds vastzaten (zoals je wel begrijpt, mijn grote droom), heb ik twee BigMac’s, één grote friet, één grote cola en een McFlurry naar binnen gewerkt. Yummy. Na die twee uur leek het geluk weer onze kant op te slaan. We zagen een politiewagen de McDrive binnen rijden! J. op haar high heels naar de ingang van de McDrive, M. en ik gingen bij de uitgang staan. J. slaagde erin om tussen het lachen en vallen in de plantenbak door de politie het volgende te vertellen: ‘Haaaai, ik ben stom, hahahah en onze autosleutels liggen, hahahahaha, nog in de auto, hahahaha.’ Je begrijpt nog wel dat dit bij de agentes even wat gefronsde wenkbrauwen opleverde. De lieve agentes wilden ons wel helpen, maar eerst bestelden ze nog even twee McFlurry’s, daar kwamen ze uiteindelijk voor. Met een groot stuk ijzerdraad probeerden ze het slot van de auto te forceren. Helaas, het leverde niets op. Na een kwartier met dat stuk ijzerdraad gekl**t te hebben besloten ze dat we de wegenwacht maar moesten bellen. Hun McFlurry’s waren helaas al gesmolten, vrees ik. Onze excuses daarvoor.
In ieder geval, de meneer van de wegenwacht kwam. Met een of ander pompje dat hij tussen de deur stak en ook een grote ijzerdraad-haak-geval keek hij of hij wel succes had. De ene deur werkte helaas niet erg mee, dus ging hij maar de andere deur proberen. J. lag trouwens ondertussen helemaal over de grond te rollen van het lachen, omdat ze ein-de-lijk een manier had gevonden om een Porsche te krijgen. Ze ging gewoon goed opletten en er een stelen. Ze bood nog aan om zo’n pompje even vast te houden, en er ‘heel goed op te letten’. Helaas, geen succes. De meneer van de wegenwacht was ondertussen weer hard aan het proberen de auto open te krijgen. Hij werd bestookt met vragen als: ‘bent u eigenlijk een autodief die voor straf bij de wegenwacht moet werken, met zoveel talent voor inbreken? Volgens mij bent u gewoon stiekem een autodief!’ en ‘zeg meneer, werkt dit nu eigenlijk ook bij de grotere modellen? De BMW’s en de Porsche’s?’. Maar gelukkig kon hij er ook wel om lachen, die rare meneer van de wegenwacht… ‘Zooo, dus dit is je auto van je mammie.. En het pasje van de wegenwacht is van je pappie?’ Uhhhhm, juist. Anywayz, de deur ging open, en wij sprongen helemaal gelukkig de auto in. Het was namelijk nogal koud en de jassen lagen, je raad het al, in de auto. We lagen trouwens wéér in een deuk omdat ik dacht heel slim te zijn en helemaal over de bestuurdersstoel naar de passagiersstoel te klimmen, en er bijna uitviel toen J. doodleuk gewoon de andere deur open deed. Oh, die was dus wel al van het slot af. Achja, echt blond zit van binnen…
